مسعود سیاح گرجی، قاری بین المللی قرآن در گفت وگو با کانون خبرنگاران نبأ وابسته به خبرگزاری ایکنا، اظهار کرد: اتفاقات خیلی نادری طی این چند سال اخیر رخ داده است که آن را نمی توان به کل قاریان تعمیم داد و مخصوص چند نفر بیشتر نمی شود. مثلا یک وقتی قاری قرآن تلاوت می کند، مردم از صوت قاری به وجد می آیند و قاریان را تشویق می کنند. در مصری ها دیدیم که دستی تکان می دهند و به نشانه ادب دستی به سینه می گذارد و از حضار تشکر کند. ولی دیگر این را ندیده بودیم که بخواهد با مستمع بخندد و این ارتباط را در حد لبخند برقرار کند.
وی با بیان اینکه این مسئله در جامعه مرسوم نبوده است، تصریح کرد: ما اگر پای روایات و صحبت های بزرگان هم بنشینیم می بینیم که این روش را رد کرده اند؛ برخی فضای روحانی ـ قرآنی قرائت را به صحنه تئاتر شبیه می کنند. گویا با مستمع با چشمانشان سخن می گویند. نیازی به این کارها نیست. چشم باید جای دیگری باشد؛ قاری باید جوری قرآن بخواند که انگار در این عالم نیست. یعنی ارتباطی که با ملکوت برقرار می کند باید به گونه ای عمیق باشد که اصلا متوجه حضار نشود نه اینکه مستمع را نخواهد ببیند، بلکه بدین معناست که همه حواسش را به خواندن قرآن بدهد و با نگاهش با مستمع صحبت نکند و یا نخندد.
سیاح گرجی افزود: خندیدن قاری هنگام قرآن خواندن اصلا توجیح پذیر نیست؛ یک بار قرائت قرآنی را که در ماه محرم در یک هیئتی خوانده شده بود و از تلویزیون پخش می شد را کارشناسی می کردم. در حالی که در فضای هیئت سیاهی عزای حسینی بود، دیدم قاری هنگام خواندن قرآن می خندید. این مسئله برای من سوال بود که دلیل خنده این قاری چیست؟ من بروم برای عزای امام حسین(ع) قرآن بخوانم و با مستمعم شروع کنم به خندیدن. این کار پسندیده نیست.
وی افزود: ما نمی گوییم که قاری باید همواره عبوس باشد ولی اینکه می خواهی جمع حاضر و محیط را تلطیف بکنی، خندیدن دیگر چه توجیهی دارد. باید رفتار خود را کنترل کرد. یا کارهای دیگری می کنند، مثلا صحبت می کنند. اصلا نباید با کسی صحبت کند، مثلا به او بگویند که وقت کم است و اینجا تلاوت خود را فرود بیاور. قاری به ساعتش اشاره می کند تا بگوید ساعت من کار نمی کند و این اشتباه است. متأسفانه در جامعه قاریان ما 2 نفر تاکنون این کارها را انجام دادند که ما داریم بازتابش را روی قاریان جوان تر و نسل فعلی می بینیم.
قاری بین المللی قرآن تصریح کرد: به عنوان نمونه در مسابقات آموزش وپرورش در سطح کشوری می رویم، می بینیم که این قاریان همین رفتارهای اشتباه را که از قاریان مشهورهای بزرگ دیده اند را دارند پیاده می کنند. حتی ممکن است خواندن قرآن را نتوانند به درستی پیاده کنند ولی این حواشی را به طور کامل الگو گرفته، پیاده می کنند و گمان می کنند که کار بسیار خوبی است.
سیاح گرجی افزود: ما به قاریانی که مسلط هستند می گوییم که قرآن را حفظ کنند و موقع خواندن سرشان را بالا بگیرند تا ارتباطشان با مستمع قطع نشود و بتواند مانند قاریان مصری ارتباط خوبی برقرار کنند. ولی نباید به گونه ای غرق احساسات مستمع شویم که اصلا قرآن خواندن، معنویت و خشیت را از یاد ببریم. این سبک قرآن خواندن فکر نمی کنم که مرضی نظر پروردگار و امام زمان(عج) باشد.
مدرس شورای عالی قرآن گفت: در شورای عالی قرآن، یک سال و نیم برای دانش آموزان و نوجوان نخبه که بیشتر تهرانی بودند تدریس می کردم. من همیشه در این جلسات راجع به این مسئله صحبت می کردم و همه می دانند که من مخالف این مسئله هستم و همیشه می گویم. روزی در یکی از این جلسات همین صحبت ها را گفتم و مادر یکی از این قاریان با من تماس گرفت و گفت: ما چند سال است که خیلی تلاش می کردیم که فرزندم را از این جریانات انحرافی دور نگه دارم ولی او به شدت تبعیت می کرد. شما چی گفتید که ایشان کلا از این حواشی زده شد و به اشتباه خود پی برده است». همین صحبت ها که اینجا مطرح کردم را به ایشان گفتم.
وی ادامه داد: مادر این شخص که خودش نه قاری و نه حافظ نبود و چیزی از جریان تلاوت قرآن نمی دانست، چطور این حواشی را متوجه می شود؟ می گفت: ما حالات این قاری را دوست نداشتیم، این حالات به تلاوت قرآن نمی خورد. ما این مسائل را داریم، مردم با ما تماس می گیرند و اعتراض شان را نشان می دهند. درست است که یک سری افراد هم متوجه این اشتباهات نمی شوند و خطوط قرمز تلاوت را نمی دانند ولی خیلی ها هستند که بیزاری خود را از این نوع تلاوت ها بیان می کنند و از سمت دیگر کسانی هم هستند که از این نوع افراد دفاع می کنند.
وی افزود: من نمی گوییم از توانایی در تحریر زدن در تلاوت قرآن نباید بهره برد ولی خواندن قرآن خط قرمزهایی دارد که باید رعایت شود. اگر خط قرمز داریم داریم که باید رعایت شود و اگرنه هر کسی هر گونه که خواست قرآن تلاوت کند و نه به سنت رسول الله(ص) بپردازیم و نه احادیت را بررسی کنیم و هر کاری دلمان می خواهد انجام دهیم. فکر می کنم که قرآن خواندن ما بیشتر از اینکه نشان دادن توانایی خودمان باشد که باید باشد، باید در محدوده مشخص تعریف شود. محدوده ای که واقعا اگر قاری در کنار امام زمان(عج) نشست، حضرت بفرماید من تلاوت تو را تأیید می کنم. ما در تلاوت مصری ها و برخی از اساتید خودمان این مسئله را شاهد هستیم که تلاوت درستی دارند و به معنویت نزدیک است. انسان را به یاد خداوند می اندازد وگرنه که هر کسی می تواند هرجور که می خواهد قرآن بخواند و آن دیگر قاری نیست.
قاری بین المللی قرآن با اشاره به قرائت های سبعه تصریح کرد: قرائت هایی که در جهان اسلام و در فرق اسلامی پذیرفته شده، 7 قرائت هست و بالاخره با اغماض از کل تلاوت ها 10 تلاوت را پذیرفته اند. حال ببنید که کار به کجا رسیده که قاری بخواهد بگوید که من متمایز هستم و قرآن را خاص تلاوت می کنم، می رود قرائت «شاذ» را انتخاب می کند و تلویزیون هم آن را پخش می کند. متأسفانه یکی از مشکلاتی که ما گرفتار آن هستیم این است که نظارت ها در صدا وسیما خیلی ضعیف است، هر تلاوتی را پخش می کنند و البته الان نسبت به قبل بهتر شده است. الحمدلله ما خودمان به عنوان ناظران تلاوت ها می رویم و تلاوت ها را بررسی می کنیم ولی باز برخی تلاوت ها از دست صدا و سیما و شبکه قرآن در می رود.
وی گفت: من با چند نفر از قاریان مصری و استادان بزرگی صحبت کردم و تلاوت های این گونه را رد کردند. من از استاد «عبدالفتاح طاروتی» سؤال کردم که شما این گونه تلاوت ها را با این وضعیت چگونه می بینید؟ ایشان قسم جلاله خوردند و گفتند این قاری انگار دارد پروردگار خودش را مسخره می کنند. عین این مطلب را ایشان به زبان عربی گفت. ایشان گفتند کلام خداوند را نمی توانیم هر جور که می خواهیم بخوانیم. بعد گفتند مسعود تو فکر می کنی که من نمی توانم این گونه بخوانم؟ بعد برایم قرآن را به همان شیوه خواند. با همان تحریر ها و حالت های آن چنانی خواند و گفت فکر نکن که نمی توانم این گونه بخوانم. نه! من نمی خواهم این گونه بخوانم چون نباید به این شکل بخوانیم.
سیاح گرجی ادامه داد: با خیلی از قاریان و اساتید مصری صحبت کردم که همه مخالفت شدید دارند. بعضی ها می گویند که چون این ها خودشان نمی توانند بخوانند، به ما حسودی می کنند. شما بیایید در تلاوت های استاد شحات انور را ببینیم پیدا می کنیم. در تلاوت های مصطفی اسماعیل از این نوع کارها پیدا می کنیم. شاید در جایی قاری یک جا یک تحریری زده باشد که بگوید من توانایی آن تحریر را دارم ولی آن را 10 هزار بار نزده است. می خواسته یک جا نشان بدهد. به عنوان مثال در ابتهال می بینیم که دستش بازتر است. البته اگر به کشور مصر برویم می بینیم که ابتهال نیز حساب و کتاب خاص خودش را دارد. اصلا ابتهال یعنی چه؟ یعنی من می خواهم متنی را بخوانم که حالت تضرع و خشوع در برابر پروردگار است. می خواهم با خضوع در برابر پروردگار خشیت خودم را نشان دهم، حال باید بخندم یا مثلا یک تحریر هایی بزنم که بیشتر به درد لهو و لعب و خوانندگی می خورد تا خواندن ابتهال.
وی یادآور شد: یک چیز بدتر اینکه اینها درباره اساتیدی که قرآن کریم را سنگین تلاوت می کنند، می گویند که این ها قرآن خواندن بلد نیستند. من از خود این بدعت گذاران و طرفداران آن شنیدم که یکی از اساتید بزرگ جهان اسلام را نام می برد و می گوید که اینها قرآن خواندن بلد نیستد و خیلی ساده قرآن می خوانند.
ادامه دارد...
منبع : http://www.iqna.ir/fa/News/3304562
